चार निवांत क्षण...

 तो : चार वर्षांपूर्वी इथेच propose केलं होतं मी तुला..

ती : आठवतंय..

तो : मोकळी झाली होतीस तेव्हाच माझ्यापाशी सगळंच बोलून..

ती : hmm... तेव्हा सगळं छान वाटतं.. नंतर त्याचे परिणाम दिसून येतात..

तो : तू कशाला त्याची काळजी करतेस ? मी आहे ना तुझ्याबरोबर ?

ती : माझ्याबरोबर नाही.. माझ्या आत असतोस तू.. सतत वाजत असतोस आतमध्ये ! तुझा सूर, तुझा ठेका.. तुझं गाणं.. सतत साथीला असतं माझ्या..

तो : इतकं प्रेम करतेस माझ्यावर ?

ती : ( काही बोलत नाही )

तो : काय गं ?

ती : भीती वाटते..

तो : कसली ?

ती : आपण जसे आहोत तसं मान्य करण्याची..

तो : ( हसतो ) ते तर प्रत्येकालाच जड जातं..

ती : पण प्रत्येकाची अवस्था माझ्यासारखी नसते..

तो : किनाऱ्यावर आलेला प्रत्येक जण हेच म्हणतो मला.. प्रत्येकाला स्वतःचंच रडगाणं इतरांपेक्षा अधिक दुःखद वाटतं.. !

ती : मग तू काय करतोस ?

तो : ऐकून घेतो सगळ्यांचं सगळं शांतपणे.. माझ्याजवळ ऐकवायला माझ्या गाजेव्यतिरिक्त आणखी काहीही नसतं.. पण तेवढीच ऐकून खूष होतो प्रत्येक जीव.. तुझ्यासारखा !

तुला एक विचारू ?

ती : बोल ना..

तो : 'तो ' अजूनही काही बोलत नाही ?

ती : ( उदास हसत ) वेळ कुठे असतो त्याला ? अात्ताही बघ.. शेजारी-शेजारी बसलोय आम्ही.. अगदी तुझ्यासमोर ! त्याला कळतही नाहीये.. मी तुझ्याशी बोलत्ये ते..

तो : तुला तरी कुठं कळतंय ??

ती : काय ?

तो : ..... की तुझा 'तो'ही माझ्याशी काहीतरी बोलतोय ते.....!!!

( ती समुद्राला विचारत राहते.. समुद्र, त्याची गाज गात राहतो, तिच्याच आत !

अर्थात्, त्याच्यापाशी तरी दुसरं काय होतं म्हणा !! )