एक वस्ती....

 दूर कोरडी वस्ती, डोंगराच्या पायथ्याशी l

सले एक खंत आत, उरे चांदणे उपाशी.. ll

त्या कोरड्या वस्तीला, ना भीती आसवांची...l

श्वास श्वास गोठलेला, भीती थंडीला उबेची ! ll

आक्रस्ताळे मूल मूल, निजे आईच्या कुशीत..l

आक्रोश त्या वस्तीचाही, मिटे डोंगरमुशीत...ll

आता वस्ती शांत शांत, तिचे एक पहाटगाणे..l

घनदाट धुक्याआड, थिजली प्रकाशकिरणे...ll

स्पंदनांचा शब्द शब्द, आता होई केवळ कातर.. I

मिटे वस्ती,  उरे मागे आठवणींचा दुबळा डोंगर... II